Alkmaar | Andijk | Drechterland | Enkhuizen | Harenkarspel | Heerhugowaard | Hoorn

Koggenland | Langedijk

West-Friesland

Medemblik | Niedorp

Opmeer | Stede Broec

Schagen | Wervershoof

West-Friesland | Noord-Holland | Omringdijk | Intro | Zoeken | Colofon | Forum/Prikbord

Dechterland

Drechterland
Historie
Wapen
Vlag
Gedenkboek
1940-1945

Gedenkboek
1940-1945


1. Inhoudsopgave
3. Voorwoord
5. Ter inleiding
7. De burgemeester in oorlogstijd en als gijzelaar
11. Het bestuur der gemeente onder de nieuwe orde
18. Ge�vacueerden uit Soest
21. Evacuatie 1944
22. Dreigende watersnood
24. Luchtwacht
28. De gevolgen van de luchtoorlog te Hoogkarspel
30. Gezondheidszorg in oorlogstijd
32. De distributie
34. De moeilijkheden van een middenstander en die van de huisvrouw
36. De hongertochten
37. De centrale keuken
41. De brandhoutvoorziening
42. Het verzet der kerken
44. Politie-ervaringen gedurende de jaren 1940-1945
49. De namen der gefusilleerden op 6 Februari 1945
50. Echte en valse persoonsbewijzen
53. Bevrijding van een arrestant
55. "Bij de dood van Tom Kranenburg" - gedicht
56. Een "mislukte" dropping
57. De dief van het bevolkingsregister aan het woord
58. Hoe ik er toe kwam
61. Het werk van onze plaatselijke illegaliteit, i.v.m. de zorg voor onderduikers
76. De verspreiding van illegale bladen
77. Spoorwegstaking
79. Vordering van radiotoestellen en rijwielen
81. Onze school in bezettingstijd
83. De overvalwagen op Zwaagdijk
85. Chronologisch register 1940-1945

Al deze stenen voor sparen en lenen

Andijk
Bovenkarspel
Grootebroek
Hoogkarspel
Lutjebroek
Wervershoof
Westwoud
Zwaagdijk

West-Friesland...
het land waar wij wonen


Inleiding
1. Tussen water en wind
2. Oud en nieuw land
3. Wie is de Westfries
4. Boer in West-Friesland
5. Bouwers en Tuinders
6. Van dingen die gingen
Nawoord

West-Friesland, land om van te houden

Andijk
Drechterland
Enkhuizen
Hoorn
Medemblik
Noorder-Koggenland
Obdam
Opmeer
Stede Broec
Venhuizen
Wervershoof
Wester-Koggenland
Wognum

 

VVV

Westfriese Families
Westfriese
Families

Provincie Noord-Holland

Noordhollands Dagblad

Rabobank

 

Gedenkboek 1940-1945

Spoorwegstaking

J.H. GERRITS

De spoorwegstaking, welke is ingegaan op 17 September 1944, kwam geheel onverwachts. Zelfs op de dag van ingang van de staking was hierover nog door niemand gesproken. Het was het personeel van verschillende kleinere stations, toen dit op Maandag 18 September 1944 in dienst kwam, geheel onbekend, dat de staking op de avond tevoren door de radio was afgekondigd. Met het verrichten van de werkzaamheden werd dan ook weer begonnen. Wel was het vreemd, dat er om 10 uur in de voormiddag nog steeds niets bekend was van een of andere trein. Er werd ge�nformeerd bij de grotere stations, waarmede wij eerst nog geen verbinding konden krijgen, wat op zichzelf al heel vreemd was. Nadat de verbinding ten slotte tot stand gekomen was, werd ons, bij informatie naar een eventuele trein welke wij zouden kunnen verwachten, door het personeel van Amsterdam medegedeeld, dat er wel een trein voor de richting Enkhuizen klaar stond, maar dat men daar op een locomotief wachtte.  Later bleek echter dat het personeel, hetwelk ons deze inlichtingen verschafte, niet van het echte hollandse ras was en dus niet direct aan de staking had deelgenomen. Van deze trein is dan ook nimmer iets terecht gekomen omdat er nooit een locomotief voor gekomen is.

Toch wisten wij nog altijd niet wat er eigenlijk aan de hand was. Toen ik thuis kwam om mijn middagmaal te gebruiken werd mij verteld dat de spoorwegstaking was afgekondigd door de Regering in Londen via de radio. Ik ben toen direct op informatie uitgegaan naar verschillende personen der illegaliteit, die mij bevestigden, dat de bedoelde spoorwegstaking werkelijkheid was en ons adviseerden het werk er bij neer te leggen. Dit werd dan ook door zo goed als iedereen op de kleinere stations gedaan. Het personeel dat langs de spoorbaan aan het werk was, werd door mij hiervan in kennis gesteld, evenals het personeel van de stations Westwoud en Bovenkarspel. De meesten hunner hebben direct het werk neergelegd en hun werd een schuilplaats aangewezen door de heren van de illegaliteit, zodat v��r Maandagavond de stations waren verlaten. Ik zelf kreeg onderdak bij de familie Hoffman te Hoogkarspel, terwijl mijn gezin elders werd ondergebracht.
Al spoedig bleek dat deze schuilplaats voor mij niet veilig was, aangezien de moffen, die hier het een en ander kwamen halen, hiervoor hulp moesten hebben. Door enkele verraders werd toen mijn naam genoemd en men bleek naar mij te zoeken. Ik heb mij echter niet vertoond, zodat de heren onverrichter zake konden terugkeren. Toen werd mij met mijn gezin als schuilplaats de boerderij van de heer P.C. Beerepoot te Binnenwijzend aangeboden, waar ik gedurende 7 maanden ben ondergebracht.

Enkele weken nadat ik daar was, werd mij de boodschap gebracht dat ik onmiddellijk op het station moest komen met de sleutels, daar anders de boel stuk getrapt zou worden. Natuurlijk heb ik aan deze opdracht geen gevolg gegeven, zodat de heren moffen de deuren openbraken en het een en ander van hun gading meenamen. Daar er nog een tamelijk groot bedrag aan geld op het station aanwezig was, ben ik een paar dagen later op onderzoek uit geweest om te kijken of zij dit misschien ook medegenomen hadden. Echter bleek dat al het geld nog aanwezig was, wat ik dan ook meegenomen en aan de illegaliteit ter hand gesteld heb. Dit geld werd door de illegaliteit gebruikt om het ondergedoken spoorwegpersoneel uit te betalen. Tijdens de staking werd ons door do O.G. steeds op tijd ons salaris uitgekeerd; dit was werkelijk zeer goed geregeld.

Verschillende malen ben ik tijdens de staking nog op het station geweest en heb daar nog enkele koffers met kleren, toebehorende aan de studenten uit Venhuizen, met behulp van een Pater aan de eigenaars teruggegeven. Zo konden ook enige rijwielen, welke hier in bewaring waren gegeven, weer worden afgeleverd en hebben de moffen deze niet in handen kunnen krijgen.

Ik had het voorrecht in het bezit te komen van een vals persoonsbewijs, zodat ik zo nu en dan nog eens wat boodschappen kon doen en de verbinding met het andere spoorwegpersoneel kon onderhouden. Op ��n dezer tochtjes kwam ik plotseling tegenover een groep moffen en landwachters, ongeveer op een afstand van 50 meter. Ik durfde niet terug te keren, daar dan de kans bestond dat er geschoten zou worden en verder gaan leek mij ook niet raadzaam daar ik dan de kans liep mijn rijwiel kwijt te raken of zelf in hun handen te vallen. Ik ging daarom kalm een huis binnen, deed precies, alsof ik daar zijn moest, plaatste mijn rijwiel tegen het raam en werd binnen hartelijk ontvangen. Nauwelijks was ik echter gaan zitten of de moffen en landwachters kwamen hier ook, terwijl zij enige slachtoffers met zich meevoerden, die met de handen omhoog tegen de muur werden gezet. Ik schrok hevig, maar kon toch mijn zenuwen de baas blijven en liet niets merken. Ik dacht: "Als die mensen in huis nu maar het stilzwijgen bewaren, dan komt het nog wel goed". Het viel best mee. Op een vraag van de commandant wie ik was antwoordde de vrouw des huizes, dat ik familie was en gerust wel met rust kon worden gelaten. Het bleek al spoedig dat deze juffrouw meer met de landwachters en moffen had uit te staan. Het gehele huis werd doorzocht en zij ging hierover danig te keer en dreigde hen met aangifte bij hogere instanties, waarna de heren spoedig wegtrokken. Ik ben toen ook maar gauw weggegaan en was er gelukkig afgekomen.

Ik heb mij in mijn onderduikerstijd niet verveeld, maar was toch dankbaar dat ik op 8 Mei 1945 weer mijn gewone werkzaamheden, na een onderbreking van 7 maanden, kon hervatten.

 

Bovenstaande tekst is overgenomen uit het
"Gedenkboek" 1940-1945, uitgegeven in 1947.