Alkmaar | Andijk | Drechterland | Enkhuizen | Harenkarspel | Heerhugowaard | Hoorn

Koggenland | Langedijk

West-Friesland

Medemblik | Niedorp

Opmeer | Stede Broec

Schagen | Wervershoof

West-Friesland | Noord-Holland | Omringdijk | Intro | Zoeken | Colofon | Forum/Prikbord

Dechterland

Drechterland
Historie
Wapen
Vlag
Gedenkboek
1940-1945

Gedenkboek
1940-1945


1. Inhoudsopgave
3. Voorwoord
5. Ter inleiding
7. De burgemeester in oorlogstijd en als gijzelaar
11. Het bestuur der gemeente onder de nieuwe orde
18. Ge�vacueerden uit Soest
21. Evacuatie 1944
22. Dreigende watersnood
24. Luchtwacht
28. De gevolgen van de luchtoorlog te Hoogkarspel
30. Gezondheidszorg in oorlogstijd
32. De distributie
34. De moeilijkheden van een middenstander en die van de huisvrouw
36. De hongertochten
37. De centrale keuken
41. De brandhoutvoorziening
42. Het verzet der kerken
44. Politie-ervaringen gedurende de jaren 1940-1945
49. De namen der gefusilleerden op 6 Februari 1945
50. Echte en valse persoonsbewijzen
53. Bevrijding van een arrestant
55. "Bij de dood van Tom Kranenburg" - gedicht
56. Een "mislukte" dropping
57. De dief van het bevolkingsregister aan het woord
58. Hoe ik er toe kwam
61. Het werk van onze plaatselijke illegaliteit, i.v.m. de zorg voor onderduikers
76. De verspreiding van illegale bladen
77. Spoorwegstaking
79. Vordering van radiotoestellen en rijwielen
81. Onze school in bezettingstijd
83. De overvalwagen op Zwaagdijk
85. Chronologisch register 1940-1945

Al deze stenen voor sparen en lenen

Andijk
Bovenkarspel
Grootebroek
Hoogkarspel
Lutjebroek
Wervershoof
Westwoud
Zwaagdijk

West-Friesland...
het land waar wij wonen


Inleiding
1. Tussen water en wind
2. Oud en nieuw land
3. Wie is de Westfries
4. Boer in West-Friesland
5. Bouwers en Tuinders
6. Van dingen die gingen
Nawoord

West-Friesland, land om van te houden

Andijk
Drechterland
Enkhuizen
Hoorn
Medemblik
Noorder-Koggenland
Obdam
Opmeer
Stede Broec
Venhuizen
Wervershoof
Wester-Koggenland
Wognum

 

VVV

Westfriese Families
Westfriese
Families

Provincie Noord-Holland

Noordhollands Dagblad

Rabobank

 

Gedenkboek 1940-1945

Gezondheidszorg in oorlogstijd

Zr. M. B�HRMANN

Reeds v��r de oorlog werd hieraan speciale aandacht besteed en werden vele bepalingen en maatregelen getroffen. Zo b.v. de eerste cursus voor E.H.B.O., die in combinatie in Westwoud door wijlen Dr. Wytema gegeven werd. De deelnemers werden opgeleid, niet voor de aardigheid iets van E.H.B.O. te weten doch om ons in nood bij te staan. Onder "nood" verstonden we niet alleen een bominslag of vliegtuigongeluk, neen, ook voor andere diensten moesten zij gebruikt kunnen worden. Daarom volgde achter de E.H.B.O. voor de dames een beknopte cursus voor huishoudelijke ziekenverpleging.
Wij wisten, dat ons gebied voor 't ontvangen van evacu�'s in aanmerking kwam. En wat zou er van de gezondheidszorg terecht komen als onze bevolking met de helft vermeerderd werd en zieken en gezonden bij elkaar in moesten wonen? Ziekenhuizen hadden we niet; deze werden door 't Rode Kruis gevorderd. Dus was voor ons 't plan gerezen om een noodhospitaal in te richten. Want zoveel mensen bij elkaar brengt ziekte mee en volgt er heel gauw besmetting. Dus zou 't erg goed geweest zijn om alle zieken naar een centraal punt over te brengen.

Wat nu is gedaan om ziekten te voorkomen? Reeds v��r de oorlog zijn alle schoolgaande kinderen ingespoten tegen roodvonk en diphterie, wat betekent dat een eventuele epidemie een zo gering mogelijk aantal slachtoffers zal vragen. Enige tijd later, toen in een naburige gemeente plotseling enkele gevallen van diphterie voorkwamen, zijn wederom de kinderen inge�nt en was de gelegenheid voor de andere gemeentenaren hiervoor opengesteld. Slechts weinigen maakten hiervan gebruik.
In andere plaatsen werd de inenting tegen roodvonk en diphterie en ook tegen typhus verplicht gesteld. Na elke prik werd dan een stempel op de stamkaart gegeven. Gelukkig is dat hier niet nodig gebleken.

Het gebrek aan levertraan werd nijpend. Gelukkig werd hierin ook voorzien. De gehele oorlog door werden er vitamine-tabletten uitgereikt aan kinderen van 3 maanden tot 3 jaar en zwangere vrouwen. Dit was vitamine D. Vitamine C ontvingen de kinderen op school. Jammer dat de meeste mensen tegenover iets wat gratis verstrekt wordt en vooral in die tijd, zo sceptisch staan.

De ziekte, die erg om zich heen greep, in deze jaren was de scabies. Vooral in de tweede helft van de oorlog. Hiervoor moest een bestrijdingsmiddel gevonden worden. De vroegere kuur van 3 x smeren en voor en na een flink reinigingsbad was onuitvoerbaar. Gelukkig kwam er een zalf waarmee men slechts ��n keer ingesmeerd behoefde te worden en dan van die ondragelijke jeuk verlost kon zijn. Vele mensen hebben een nacht en een dag met een vet huidje rondgelopen en helaas, nu, na de bevrijding, zijn we er nog niet van verlost.

Het voorkomen van luizen was tijdens de oorlog veel veelvuldiger dan ervoor. Kammen en reinigingsmiddelen waren schaars, zodat 't de aandacht van de geneeskundige inspectie getroffen had. Zij stelde een mengsel ter beschikking om de hoofden mee in te smeren. Ook werden er aan de wijkverpleegsters stofkammen gegeven, die minder duur waren dan in 't "zwart", zodat ook de minder bedeelden de strijd hiertegen konden aanbinden. Later zijn we aan 't experimenteren gegaan en namen "Gevarol" ter hand, het bestrijdingsmiddel tegen plantenluizen. De uitslag was reusachtig. Na de bevrijding bleek dat D.D.T. (gebruikt in het Amerikaanse leger) oorspronkelijk van dezelfde fabriek afkomstig was als Gevarol.

Over de tuberculose kan niet voel goeds vermeld worden. Iedereen weet dat deze ziekte om zich heen greep en slachtoffers maakte. De bestrijding er van was in die dagen erg moeilijk, want uitzending was niet mogelijk. Zoveel mogelijk trachtten we in onze eigen omgeving deze ziekte te onderdrukken. Hier konden we ten minste nog aan melk e.d. komen. Maar thans nemen we deze strijd weer ter hand met volle kracht.
Het enige voordeel dat de oorlog hierin bracht is, dat thans bij vrijwel iedereen 't besef is wakker geroepen om mee te strijden tegen deze "Volksvijand no. 1".

Ons noodhospitaal heeft slechts kort z'n werk gedaan, maar we mogen daar toch met genoegen op terug zien. Alles zag er netjes uit, dank zij de goedwillende medewerking van allen, die zo belangeloos hun goederen aan ons in bruikleen afstonden.
Ik wil dan ook besluiten met langs deze weg al degenen, die ons hiermede hielpen en al degenen, die ons in 't noodhospitaal of met de was hielpen, heel hartelijk dank te zeggen. Het was voor mij een grote steun.

 

Bovenstaande tekst is overgenomen uit het
"Gedenkboek" 1940-1945, uitgegeven in 1947.