Alkmaar | Andijk | Drechterland | Enkhuizen | Harenkarspel | Heerhugowaard

Hoorn | Langedijk

West-Friesland

Medemblik | Niedorp

Noorder-Koggenland

Obdam | Opmeer

Schagen | Stede Broec | Venhuizen | Wervershoof | Wester-Koggenland | Wognum

West-Friesland | Noord-Holland | Omringdijk | Intro | Zoeken | Colofon | Forum/Prikbord | Aanmelden

Dechterland

Drechterland
Historie
Wapen
Vlag
"Gedenkboek" 1940-1945

Gedenkboek
1940-1945


Inhoudsopgave
Voorwoord
Ter inleiding
De burgemeester in oorlogstijd en als gijzelaar
Het bestuur der gemeente onder de nieuwe orde
Ge�vacueerden uit Soest
Evacuatie 1944
Dreigende watersnood

Al deze stenen voor sparen en lenen

Andijk
Bovenkarspel
Grootebroek
Hoogkarspel
Lutjebroek
Wervershoof
Westwoud
Zwaagdijk

West-Friesland...
het land waar wij wonen


Inleiding
1. Tussen water en wind
2. Oud en nieuw land
3. Wie is de Westfries
4. Boer in West-Friesland
5. Bouwers en Tuinders
6. Van dingen die gingen
Nawoord

West-Friesland, land om van te houden

Andijk
Drechterland
Enkhuizen
Hoorn
Medemblik
Noorder-Koggenland
Obdam
Opmeer
Stede Broec
Venhuizen
Wervershoof
Wester-Koggenland
Wognum

 

VVV

Provincie Noord-Holland

Noordhollands Dagblad

 

Gedenkboek 1940-1945

Evacuatie 1944

S.P. KUIN

September 1944 -- Een verlaten secretarie. De secretaris is juist even naar Naastepad, destijds waarnemend burgemeester, die wegens ziekte niet in staat is om op het gemeentehuis te komen.
De telefoon gaat. Over het algemeen geen bijzonders, doch in deze tijd wel, wanneer het een intercommunaal gesprek is. Bijna alle lijnen immers zijn door de Duitsers in beslag genomen, zodat slechts na eindeloos wachten een verbinding met de buitenwereld kan worden verkregen.
"Hallo, met het evacuatie bureau Noordholland te Alkmaar. In verband met het bevel tot ontruiming van Den Helder door de burgerbevolking is uw gemeente aangewezen voor onderbrenging van 900 vluchtelingen. Wanneer, dit nodig mocht zijn kunt u stro voor ligging verkrijgen in Hoorn."
Het bericht is slechts kort, doch redelijk te aanvaarden. We weten allen, dat dergelijke bevelen van de bezetter niet te weerstreven zijn. Oorlogsgevaar, ruimte- en voedseltekort maken het noodzakelijk de mensen niet in de steden, doch vooral op het platteland in te kwartieren.
Enkele gemeentenaren stellen zich direct spontaan disponibel om de beschikbare ruimte in de gemeente op te nemen, zodat bij aankomst der vluchtelingen dadelijk tot verlening van huisvesting kan worden overgegaan. In de komende dagen blijkt evenwel dat evenals zoveel ook de evacuatie niet "volgens plan" verloopt. De dorpen rond Den Helder zijn overbevolkt, terwijl aan het onderkomen geen eisen worden gesteld, om maar zo dicht mogelijk bij have en goed te kunnen blijven. Slechts een man, vrouw, 2 kinderen en een kruiwagen met wat lijfgoed vragen hier om een plaatsje, hetwelk aan de Zwaagdijk geen moeilijkheden oplevert.
Intussen moet ook de kuststrook Haarlem-Beverwijk ontruimd worden. Vervoermiddelen buiten hand- en kinderwagens zijn niet aanwezig, doch ondanks alles komen verschillende gezinnen bij familie en verre kennissen om onderdak aankloppen. Ongeveer 20 personen worden hier zonder enige drang opgenomen.
Erger is het gesteld met de vluchtelingen die eind October arriveren. Deze mensen, inwoners van Renkum, Oosterbeek, Huissen enz. zijn inderdaad vluchtelingen. Bevrijd door de luchtlandingstroepen bij Arnhem en enkele dagen daarna door oorlogsgeweld verdreven komen zij, soms na omzwerving door Duitsland, via Apeldoorn, zonder iets te hebben kunnen redden, doch met de wetenschap dat alles vernield is, in Hoogkarspel aan. Nu vooral tonen onze mensen te weten wat naastenliefde in de practijk is. Geheel vrijwillig worden ongeveer 40 personen in diverse gezinnen opgenomen en van het meest noodzakelijke voorzien. Wanneer men de hopeloze omstandigheden, waaronder geleefd werd in aanmerking neemt, dan is een woord van lof hier zeker op zijn plaats.
De algehele bevrijding van Nederland hebben zij in Hoogkarspel moeten afwachten, doch nimmer moest van hogerhand worden ingegrepen. Ook de evacu�'s hebben zich in hun lot zo goed mogelijk weten te schikken zonder te klagen wanneer het eten van de centrale keuken grotendeels uit rode bieten bestond.
Evacueren is erg, vluchten is vreselijk en daklozen opnemen is een werk van barmhartigheid. Hoogkarspel werd zeker niet boven zijn vermogen belast, doch door de spontane hulpverlening en het wederzijds aanvoelen der moeilijkheden is deze last tot een lichte geworden.

 

Bovenstaande tekst is overgenomen uit het
"Gedenkboek" 1940-1945, uitgegeven in 1947.

Nu gratis te verkrijgen! 
Klik hier voor meer info.